Daten en de kleine radartjes in mijn hoofdog post

Gisteren dus op date geweest, wat een ervaring weer in zelfreflexi Ik ben er nog niet uit, het was alleszins gezellig, gezellig maar ook niet meer dan dat Ik had nadien niet het gevoel van,”ooh ik hoop hem snel weer te zien” en dan begin ik weer in mijn hoofd te malen, is dit al een teken, kan ik al niet beter stoppen, ik wil uiteindelijk niemand aan het lijntje houden of kwetsen of geef ik het nog wat tijd en zie ik of er iets kan groeien Heel eerlijk, in dat laatste geloofde ik nooit echt, maar het kan natuurlijk fout zijn. Wat was er waarom ik niet meteen een weerziens gevoel kreeg? Wel ik schaam me diep om wat ik nu ga vertellen, net omdat ik zelf niet zou willen dat dat een afknapper zou zijn naar mij toe. Ik zou zo graag iemand willen ontmoeten die naast het exterieur zou kijken, met name mijn vervormde lichaam met alle loshangende stukken vlees en mijn tanden die door de menopauze zo lelijk zijn geworden dat ik me er echt voor schaam, maar momenteel nog geen centen heb om daar iets aan te doen, net als de rest van mijn lijf, dat alleen nog te redden valt door plastische chirurgie. Dus dat. Ik hoop zo erg iemand tegen te komen die daar door kan kijken en meer verliefd wordt op de persoon die ik ben. Maar nu komt het dus, ik ben zelf niet de persoon die erdoor kan kijken, dus tja dat zegt genoeg over mijn wensen natuurlijk. De man is lief, attent en heeft echt wel een goed voorkomen, een buikje, maar dat vind ik net leuk aan een man, hij is geen magere man, wat ik ook leuk vind, hij is ook absoluut niet dik, gewoon een heerlijk gezette teddybeer, net zoals ik het wil. Grijzige stoppelbaard en haren, ook een plus, verzorgd, is niet bang om kleur te dragen, super dus. Wat mij het hardste stoort momenteel, er zijn nog een paar andere kantjes, maar die wil ik wel gaan ontdekken, maar wat me dus het hardste stoort zijn zen tanden, met name zijn 2 bovenste voorste tanden, vrij groot en vrij geel, de rest van zijn gebit, voor zover ik het echt heb kunnen bekijken, want onze date was een wandeldate, dus dan kijk je natuurlijk niet constant naar mekaar, maar de rest van zijn gebit leek dus op het eerste zicht zelfs iets beter dan het mijne. Ik vind het zelf super erg dat ik me er zo enorm aan stoor. Daarnaast vond ik ook wel dat hij weinig interesse toonde in mij ivm vragenstelling om iets meer te weten te komen over mij, maar hey, het was nog maar de 1ste date en misschien was hij ook wel wat zenuwachtig Hij had kleine mollige handjes, normaal ga ik meer voor echte stoere mannenhanden. Dus wat moet ik hier nu mee? Ik denk dat het echt wel een lieve man is, ook wel een man met principes, maar die heb ik ook wel, maar toch zijn er kleine radartjes die bij mij afgingen, waardoor ik meteen zoiets had van, nope, tis em ni. Nu is de vraag, geef ik het nog kansen of luister ik naar die kleine radartjes? En wat doe ik met het oordeel dat ik zelf heb op uiterlijke kenmerken, terwijl ik zelf ook uiterlijke kenmerken heb waar iemand op zou afknappen? Soms denk ik, als het gevoel echt goed zit, je automatisch die uiterlijke kenmerken niet zouden opvallen, of is dit een illusie die ik mezelf aanpraat? “Here we go again, overthinking” Of net luisteren naar je gevoel? De dating scene wordt toch echt wel moeilijker en moeilijker en nog moeilijker naarmate je langer alleen bent en ouder word! Wat te doen, wat te doen? Help! See ya! xxx