Meegaan met de energie van een kind

Ik vind het heerlijk om mijn kleinzoon te observeren, in zijn spel, zijn energie shifts, zeker met wat ik ondertussen allemaal heb bijgeleerd. Natuurlijk is dit een voordeel als grootouder, want de tijd dat ze bij je zijn, spendeer je ook ten volle aan hen. Helemaal anders als jonge ouders en al zeker als er meerdere kinderen zijn. Maar ik kan er dus mijn tijd voor nemen ;-)

Ik vind het zo enorm fascinerend en ook heel erg confronterend, hoe we al als klein kind gedwongen worden mee te draaien in de grote mensen wereld. Terwijl wij als volwassenen eigenlijk zouden mee moeten gaan in de energie van de kinderen. Mee op hun tempo. Jammer genoeg maakt een huidige maatschappij, die vooral inzet op productief zijn, dit niet altijd mogelijk! Waardoor we uiteraard al snel deeltjes van onszelf leren te onderdrukken, wat dan later als volwassenen ook weer zen tol eist!

Vandaag was mijn kleinzoon om 7u wakker. Gisteren ondervond ik dat hij op bepaalde tijdstippen van de dag, overprikkeld raakte en manieren zocht om die energie kwijt te raken. Op 1,5-jarige leeftijd kunnen ze ook nog niet echt zeggen wat er gebeurd in hun lijfje, dus doen ze dit meestal op manieren die wij als volwassenen niet leuk vinden. Smijten met speelgoed is daar een voorbeeld van. En dat is natuurlijk niet de juiste manier, voor verschillende redenen. Want de gevaren ervan inzien, zoals iets stuk maken of iemand pijn doen, kan nog niet op die leeftijd!

Na anderhalf uur, waarin hij gegeten en gespeeld had, leek daar de overprikkeling weer de kop op te steken. Ik probeer zijn lichaamstaal beter te begrijpen, al weet ik natuurlijk niet of ik die juist interpreteer. Een beetje zeurend probeert hij mijn aandacht te trekken waarop ik, zo goed als dat kan met een anderhalf jarige, in communicatie probeer te gaan. Hij neemt speelgoed en legt zijn hoofd neer terwijl hij wat met zijn speelgoed bezig is. Ik vraag hem, ben je moe? Wil je een dutje doen? Waarop hij zijn tutje neemt en richting zijn bedje gaat in de andere kamer. Hij blijft stilstaan aan zijn bedje. Ik til hem op, leg hem neer en ook al lijkt hij een beetje verwonderd te kijken, blijft hij rustig liggen. Het licht uit, de deur toe, geen gezeur. Als ik dan in de leefruimte kom, hoor ik hem via de babyfoon nog wat frazelen, maar niet meer zeuren. Het is nu 8u30. Een paar keer hoor ik hem nog wat vertellen en dan weer stilte. Ik denk bij mezelf, ik geef hem een half uurtje max een uur. Ik ben ook maar wat aan het experimenteren. Waarom half uurtje? Perfecte powernap, heb wel al eens ergens gehoord dat 20min nog beter zijn. Enfin, we zien wel. Waarom een uur, omdat ik het zo zielig vind, moest hij nog niet zelf wakker worden, om hem dan uit zijn slaap te halen. We zien wel. Maar wat wel zeker lijkt is het ont prikkelen, het ont stressen op een rustige donkere plaats, echt wel nodig lijkt. Zo had mijn schoondochter ook al aangegeven en dat beaam ik absoluut! Niet alleen uit weten maar gewoon, energetisch klopt het! Ik weet ook wel dat de repliek om toch te gaan leven volgens je eigen ritme, onmogelijk lijkt in een maatschappij die gebouwd is op presteren, druk en vooruitgaan. Maar klopt dat? Ik zie meer en meer jonge mensen hun weg vinden buiten het traditionele om dan zelf hun eigen weg te kiezen. Ik geloof ook dat dit een mogelijkheid is! Er zijn al bewijzen genoeg! Alleen ligt de uitdaging erin, jezelf te ontwikkelen, jezelf te vinden in jouw echte passie, daar een manier vinden om ervan te kunnen leven, buiten de standaard die nu opgelegd wordt. Dus eigenlijk is het enig e obstakel, de zoektocht! Zoektocht naar jezelf, je capaciteiten, hoe je deze in de wereld kan zetten, hoe jij de keuzes kan maken om jouw leven in te kleden zonder afhankelijk te zijn van wat de overheid je allemaal oplegt! We hebben dit niet geleerd, maar het is absoluut zeker wel mogelijk!! ik vertoef meer en meer in community’s die laten zien dat dit mogelijk is als je de wil hebt om te veranderen!

Ondertussen is de kleine rustig maar niet echt aan het slapen, ik bedenk me ook net, dat het bedje aanbieden om even te ont prikkelen beter is dan bv wat bij ons werd gedaan, ze straffen met naar bed te gaan. Zo wordt hun slapen gaan ook meteen een veilige plek, een effectieve rustplek, een herbronnings plek! Hoe mooi is dat! Ik besef wel dat ik nu met de vraag zit, wanneer haal ik hem er weer uit?

Word vervolgd ;-)

See Ya xxx